120 lat temu, 1 stycznia 1904, przyszedł na świat Antoni Baraniak, jedna z najważniejszych postaci polskiego powojennego Kościoła katolickiego, arcybiskup poznański, sekretarz i osobisty kapelan prymasów Augusta Hlonda i Stefana Wyszyńskiego, więzień katowni na Rakowieckiej
Antoni Baraniak urodził się 1 stycznia 1904 roku w Sebastianowie, w Wielkopolsce, w niemajętnej rodzinie. W 1920 roku wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Salezjańskiego. W latach 1921-1924 studiował filozofię. W latach 1927-1931 przebywał w Rzymie, gdzie odbywał studia teologiczne na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Uzyskał podwójny stopień doktora – z teologii i z prawa kanonicznego. W 1930 roku przyjął w Krakowie z rąk abp. Adama Sapiehy święcenia kapłańskie.
Sekretarz prymasa Hlonda
Już trzy lata później ten gruntownie wykształcony i pracowity ksiądz został dostrzeżony przez prymasa Polski kardynała Augusta Hlonda i powołany na jego sekretarza i osobistego kapelana.
Wybuch II wojny światowej zmusił prymasa Polski i jego sekretarza do opuszczenia kraju.
– Ksiądz Baraniak wraz z ks. Bolesławem Filipiakiem prowadzili wówczas sekretariat prymasa na uchodźstwie najpierw w Rzymie, później we Francji: w Lourdes i Hautecombe. Kiedy prymas został aresztowany przez Gestapo, to właśnie na tym młodym salezjaninie spoczywała ocalenie misji charytatywnej (polegającej na opiece nad uchodźcami z kraju – przyp. bm.) prymasa – mówił ks. dr Jarosław Wąsowicz, salezjanin, autor biografii abp. Baraniaka pt. „Defensor Ecclesiae (Obrońca Kościoła – przyp. bm). Arcybiskup Antoni Baraniak (1904–1977)” w audycji Tadeusza Płużańskiego z cyklu „Gość PR24”.